хуучин хууч
Сэтгэлд гуниг хургаасан намрын бүүдгэр өдөр би Сан Францискогийн хойд хэсгийн гудамжуудаар зүгээр л тэнэж явлаа. Миний хувьд амралтын өдөр байсан ч үнэндээ хийчих юм олдохгүй уйдаад, телевизор ширтэх ч утгагүй санагдсан тул гудамжаар тэнэж явав. Угаас би Сан Францискогийн хүн биш, энд ажлын далимаар ирж, түүнийгээ түүнийгээ амжуулж орхисон тул өнөөдөр ийн сул болж тэгээд уйтгараа сэргээх санаатай гудамжаар алхтал харин бүр уйтгар гунигт автчихдаг байна. Учир нь нэгд, би энэ хотын даунтаун буюу хотын төвөөр урьд нь бишгүй зугаалж байсан, хоёрт, энэ хавьд намрын сүүлээр цөөнгүй тохиолддог цаг улирал эхэлсэн байв. Өдөржин үнсэн саарал манан хөшиглөж, тэнгэр бүрхээд, яс сийгэтэл хүйтэн салхи үлээж ямар ч баяр баясгаланг дарж дөнгөдөг тийм цаг агаар. Хагас цаг алхаад даарч ядарсан би гэдэг хүн онгорхой харагдсан зоогийн газарт шургав.
Ази хоолны газар аж. Хурц жан, халуун ногоо, түлэнхий цууны үнэр ханхлах авч зоогийн газар бараг хоосон байлаа. Тахир дутуу хүний сандалд суусан хорь эргэм насны гоо бүсгүй, түүнийг хооллох, гуч гаруй насны цэвэрхэн төрсөн эр хоёроос өөр хүн байсангүй. Дөнгөж ширээнд суумагц төрөлхийн ийм сайхан инээдэг байх гэж бодмоор инээд алдсан тавиад насны эр давхиж ирээд
-Сайн байна уу? Гадаа дүнсгэр байна шүү эрхэм ээ. Юу захиалах вэ? гэхчилэн урсгаад эндхийн ази хоолны газруудын заншил ёсоор халуун цай аягалав.