Төгсгөл хэсэг, эхлэл нь урьд бий
...Жингэнээн ард нь хоцров. Гэнэт утас энд, тэнд ахин дахин жингэнэж гарлаа. Өвгөн байдаг чадлаараа
-За больж үз. Харилцуураа авлаа гэж чарлав.
-Сайн уу. Бартон.
-Чамд юу хэрэгтэй юм бэ.
-Би ганцаардаж байна шүү дээ. Би чинь ярьж байгаа үедээ л “амьдардаг” юм. Тиймээс би ярихгүй бол болохгүй. Чи ч миний амыг таглаж дөнгөхгүй.
Өвгөн айдаст автагдан
-Намайг зөнд минь орхиоч. Миний зүрх өвдөөд байна...гэлээ.
-Хорин дөрвөн настай Бартон ярьж байна. Ахиад бас хоёр жил өнгөрлөө. Би хүлээж л байна. Эгээтэй л ганцаардчихсангүй. “Дайн ба Энх”-ийг уншлаа. Бүх ундааг уулаа. Ресторанд сууж эзэн, тогооч, хоол зөөгч үйлчлүүлэгч боллоо. Өнөөдөр орой би Тиволнд кино од боллоо. “Хайр сэтгэлийн үр дүнгүй оролдлого” киноны бүх дүрд Эмиль Бартон хиймэл үс өмсөн ганцаараар тоглов.
-Над руу утасдахаа болихгүй бол чамайг ална шүү.
-Намайг ч хүчээр алж чадахгүй шүү. Эхлээд намайг олох гээд үзэхгүй юү.
Aug 10, 2010
Aug 8, 2010
Рэй Бредбэри Шөнө утас хангинав
Яагаад санаанд нь хуучин шүлэг орсныг тэр ойлгосонгүй. Гэвч шүлэг санаанд нь орж чихэнд нь хангинана.......
Газар дээгүүр татсан дамжуулах шугам минь
Хүргэ, дараа нь хүргэ, дахиад хүргэ
Газрын өнцөг булан бүрийг хэрсэн
Үй түмэн үгийг өөртөө шингээсэн
Намуун /дөлгөөн/ шөнөөр өгүүлсэн
Бүх ярианы утгыг хадгалсан
Тэгээд юу гэдэг билээ? А тийм .....
Цаг болов -оргүй хоосноос буй
Ахиад л харанхуйд хангинан дуугарав
Хэлд орсон хүүхдийн анхны шулганаан л ингэж давхацдаг
Тэр дахиад л түгдэрч орхив. Яаж төгсдөг билээ дээ. Хүлээгээрэй...
Subscribe to:
Posts (Atom)